Czego potrzeba do prowadzenia udanego biznesu? Strategii, kapitału, pomysłu i jego realizacji oraz talentu przedsiębiorczego. Taką właśnie przedsiębiorczą osobą był łódzki przemysłowiec Juliusz Heinzel. To był jeden z najbogatszych i najsłynniejszych „królów bawełny” w Łodzi w drugiej połowie XIX wieku, znany daleko poza granicami rodzinnego miasta – w całym Królestwie Polskim, pisze portal lodz.one.
Rodzina i wczesne lata
Juliusz Heinzel miał niemieckie korzenie. Jego rodzina przeprowadziła się do Łodzi z Dolnego Śląska w latach trzydziestych XIX wieku. Rodzice Juliusza, Jan Heinzel i Franciszka, byli katolikami. Rodzina Heinzlów spolonizowała się po osiedleniu w Łodzi.
Ojciec Juliusza Heinzla pracował jako tkacz i choć rodzina nie była biedna, ale nie posiadała też dużego kapitału. Juliusz urodził się w rodzinie Heinzlów 2 grudnia 1834 roku. Otrzymał dobre wykształcenie domowe, a później również wykształcenie techniczne, koncentrując się na technikach tkackich.
Uczył się u Scheiblera, a później założył własną firmę
W młodym wieku Juliusz wstąpił do Związku Rzemieślników Łódzkich. Później został zatrudniony w fabryce włókienniczej jednego z najbardziej wpływowych przemysłowców swoich czasów, Karola Scheiblera.
W 1855 r. Heinzel odziedziczył po ojcu małą fabrykę tkacką, która nie posiadała mechanicznych krosien i była prowadzona ręcznie.
W 1861 r. Heinzel był jednym z inicjatorów powstania tkaczy w Łodzi.
W połowie lat sześćdziesiątych XIX wieku założył własną firmę. Juliusz mógł rozpocząć działalność m.in. dzięki żonie, Paulinie Folkman, która pochodziła z zamożnej rodziny. Para miała sześcioro dzieci.
Tkalnia mechaniczna Juliusza Heinzla, która produkowała odzież wełnianą i półwełnianą, została otwarta przy ulicy Piotrkowskiej 104. Fabryka posiadała również farbiarnię. Później przemysłowiec zainstalował w fabryce krosna elektryczne i od tego momentu Juliusza Heinzla nabrała rozpędu.
Jeden z najbogatszych producentów
Już w 1874 roku Heinzel był znany jako „król bawełny” nie tylko w Łodzi, ale w całym ówczesnym Królestwie Polskim. Intensywnie inwestował w swój biznes, zwiększając liczbę budynków fabrycznych i krosien mechanicznych.
W 1886 r. firma Heinzla zatrudniała 1250 osób i posiadała 946 krosien mechanicznych napędzanych pięcioma silnikami parowymi. Fabryka Heinzla produkowała kaszmir, satynę, welur i ryps.
Dodatkowo warto wspomnieć, że w 1879 roku Heinzel rozpoczął współpracę z innym łódzkim przedsiębiorcą, Juliuszem Kunitzerem. Wspólnie stworzyli kompleks przemysłowy, w skład którego wchodziła przędzalnia, a także warsztaty tkackie, farbiarskie, drukarskie i inne.
W 1889 r. wspólne przedsięwzięcie Heinzla i Kunitzera przekształciło się w spółkę akcyjną o nazwie Towarzystwo Akcyjne Manufaktury Bawełnianej Heinzel i Kunitzer. Heinzel miał również własną spółkę akcyjną o nazwie Manufakturowe Towarzystwo Akcyjne Juliusza Heinzla w Łodzi.
Będąc człowiekiem zamożnym, Heinzel posiadał niejeden pałac. Jeden z nich znajdował się naprzeciwko jego firmy przy ulicy Piotrkowskiej 104 (na zdjęciu powyżej).
Kolejna posiadłość Heinzla została zbudowana na terenie nowoczesnego kompleksu leśnego znanego jako Las Łagiewnicki. Trzeci pałac przemysłowca znajdował się w Parku Julianowskim (współczesny Park Adama Mickiewicza).
Jako filantrop, Heinzel pomógł wybudować w Łodzi cerkiew prawosławną, znaną jako sobór św. Aleksandra Newskiego.
Biografia Juliusza Heinzla zawiera również jeden niezwykle interesujący fakt. W 1891 roku kupił on zamek i okoliczne ziemie w hrabstwie Saxe-Coburg-Gotha, które było częścią cesarstwa niemieckiego. Łódzki przemysłowiec nabył zamek wraz z tytułem barona von Hohenfels. Była to dość głośna i bezprecedensowa historia dla Łodzi, ponieważ żaden lokalny bogacz nigdy wcześniej nie posiadał takich tytułów.
Przemysłowiec zmarł 8 sierpnia 1895 r. w zakupionym przez siebie zamku w Sachsen-Coburg-Gotha, lecz pochowany został w Łodzi na Starym Cmentarzu.
Odnoszące sukcesy imperium biznesowe producenta odziedziczył jeden z jego synów, Juliusz Teodor Heinzel.